Meisjesboeken.

Bij meisjesboeken en schaatsen denk je natuurlijk direct aan meisjes die pirouettes draaien op een rechthoekig ijsbaantje. Maar voordat de Amerikanen deze wanstaltig Weense wals op schaatsen naar het oostelijke halfrond hadden gebracht, reden meisjes net als iedereen op houtjes. Een lang ijzer waarmee je op de ijsbaan kon zwieren en zelfs tochtjes kon maken. Een hakleer en een teenleer, vastgestrikt met oranje banden of riempjes. En dan handen op de rug en de benen hoog naar achteren optillen!

Er zijn veel meisjesboeken van voor het tijdperk van de nuffige witte kunstschaatsen. Renée leert schaatsen aan de stok, andere meisjes - zoals Marlieske - zochten steun bij elkaar om over de vlakte te zwieren en meisjes reden net als jongens wedstrijden op de korte baan om premie en prijs.

Ook de wijd en zijds vermaarde Miep Diekmann schreef een schaatsboek: Annejet wint de laatste ronde. Het is niet haar beste werk, maar toch. 'Annejet' is een deel uit een serie. Annejet is ook verschenen als Witte Raaf en op de omslag draagt Annejet witte kunstschaatsen. Het rijmt niet met de inhoud, maar uitgevers doen alles om boeken te verkopen. Over de illustrator W.P Lap is niet veel informatie te vinden. Uit Annejet een fragment:

De dilemma's van de hulpverlener:

En toen zag ze rooie Kees. Op zijn rug lag hij op het ijs en zijn gezicht zat vol bloed. [..] Zonder er aan te denken dat haar klasgenoten een heel eind terug stonden, ging Annejet dichter naar hem toe. Toen merkte ze dat hij met zijn ene schaats in en diepe scheur vastzat. En op dat ogenblik kreeg ze een diepe snee in het ijs in het oog die dwars onder Kees doorliep en boven zijn hoofd uitkwam. Zonder zich te bedenken, trok ze met een ruk de riemen van haar schaatsen los en schopte die op het ijs.

'Annejet, niet doen!' Riep Luuk, die niet ver van haar vandaan stond. 'Laat-ie er zelf maar afkomen. Als jij op die plek gaat staan, zakken jullie er alle twee door.' Even aarzelde Annejet. Het was wel waar wat Luuk gezegd had. Maar je kon iemand toch ook niet zomaar laten liggen tot hij door het ijs gezakt zou zijn? Als Kees eenmaal in het water lag, zouden ze hem er helemaal niet uit kunnen krijgen. Hij was zo groot en zo zwaar. Het ging allemaal in een paar tellen door Annejets hoofd. 'Verroer je niet!' Riep ze naar Kees, die doodstil was blijven liggen uit angst dat het ijs onder hem het zou begeven.

Afijn, even later als ze de schaatsen van Kees heeft losgemaakt, moet ze hem aan zijn schoenen over het ijs trekken: Over het koude, bobbelige ijs verschoof Annejet zich. Moest ze nu de schoenen van Kees beetpakken? Met die schoenen had hij over straat gelopen. Annejet zet door en met haar ogen dicht pakt ze de vieze schoen beet en trekt Kees naar een veiliger plek. Een beetje nuffige held die Annejet!